De directeur had een droom: “Wij willen niet de uitzendtent zijn die cv’s schuift, wij willen de partij zijn die werk en mens echt kloppend maakt.” Mooie woorden. Maar intern was de cultuur: rammen, rammen, rammen. Kandidaten werden behandeld als voorraad. “Kan je morgen beginnen, ja of nee, anders volgende.” Kandidaten voelden dat en vertrouwden het bedrijf niet meer.

Hij draaide het proces om: voor iedere kandidaat werd eerst een “wat wil jij níet meer” gesprek gevoerd. Niet “wat zoek je”, maar “wat nooit meer?”. Te ver rijden? Scheldende voorman? Chaos in veiligheid? Die rode lijnen mochten accountmanagers voortaan níet meer negeren “omdat deze klant nu even dringend is”. Hij zei: “Liever een ‘nee’ dan een mismatch die je zelf schaadt.”

Ze plaatsten iets minder snel op hele korte termijn. Maar de kandidaten die ze wél plaatsten, bleven zitten. En die mensen brachten weer anderen aan (“bel hun even, zij flikkeren je niet zomaar ergens neer”). Les: jouw droom (“we zijn anders dan de rest”) moet voelbaar zijn in hoe je keuzes maakt als het spannend wordt. Anders is het marketing.