De adviseur had een droom: directies helpen om minder ruis te hebben en echt te kiezen. Maar hij werd ingehuurd als “sparringpartner van de directeur”, één-op-één. Gevolg: hij zat eindeloos te praten, directeur knikte, maar niets veranderde in het managementteam. Hij voelde zich dure gezelligheid. Frustratie.

Hij heeft gezegd: “Ik doe het niet meer één-op-één. Ik kom alleen nog als jullie hele MT er zit. Want het probleem zit niet alleen in jouw hoofd, het zit in jullie samen.” Dat was spannend om te zeggen, want hij riskeerde afwijzing. Maar het was eerlijk. Hij wilde geen dagvoorzitter spelen, hij wilde dat een bedrijf keuzes durfde te maken en daadwerkelijk stopte met ruis.

Sommige directeuren haakten af. De klanten die bleven, waren serieuzer. De sessies werden harder (“wat gaan we schrappen komende 30 dagen?”), maar hadden effect. De adviseur voelde weer trots: “Dit is waarvoor ik dit doe.” Les: je droom beschermen betekent soms nee zeggen tegen geld dat niet past. Dat is eng. En precies daar ontstaat geloofwaardigheid.