Magazijnteam werkte hard maar ongecoördineerd. De snellere jongens kregen altijd de spoedorders, de rest deed de restjes. De snelle jongens waren trots, maar ook uitgeput. De langzamere voelden zich afgeschreven (“blijkbaar ben ik tweederangs”). De sfeer kantelde van samenwerken naar eilandjes.

Ze hebben een rotatiestructuur gemaakt voor piekblokken. Elke dag heeft twee “piekblokken” van een uur waarin spoed binnenkomt. Voor die blokken staat vooraf vast wie ‘frontline’ draait. Niemand staat daar elke dag. Daarnaast liep een teamleider na elk piekblok kort langs om te vragen: “Wat ging traag? Wat stoorde je?” en paste processen aan (bijv. looproutes of labeling).

Het gevoel van eerlijkheid nam toe. Mensen zagen: “We dragen samen de piek, niet alleen de ‘snelle jongens’.” De uitval omlaag, minder cynisme. Les: als je altijd dezelfde mensen overbelast, creëer je op korte termijn snelheid en op lange termijn frustratie. Team bouwen is belasting verdelen én luisteren naar waar het pijn doet.