Ze hadden moeite om monteurs te houden. Jonge monteurs haakten na 6-8 maanden af met “dit is geen plek waar je wat leert, je moet alles meteen kunnen.” De oudere monteurs klaagden juist dat de jongeren “niets meer kunnen” en “alleen op hun telefoon zitten”. Klassiek generatieconflict.

De eigenaar koppelde elk nieuw talent aan een vaste buddy-monteur. Niet als “ga maar met hem mee”, maar officieel: die buddy moest de eerste 3 maanden drie dingen doen: 1) Vooraf uitleggen wat de klus is en waarom. 2) Na afloop 10 minuten terugkijken wat goed ging en wat niet. 3) Eén keer per week samen terugkoppeling geven aan planning (“dit kan hij/zij al zelfstandig, dit nog niet”). Buddy’s kregen hier waardering voor in uren – dit werd niet “erbij voor hetzelfde geld”.

De sfeer tussen oud en jong verbeterde omdat “de jongeren snappen er niks van” werd vervangen door “ik help hem groeien zodat hij mijn last straks lichter maakt”. En nieuwe monteurs bleven langer hangen. Les: talent vasthouden is niet gratis. Mentorschap is óók werk. Als je dat niet erkent en organiseert, betaal je dat terug in verloop en wervingskosten.