Iedereen liep naar de founder voor toestemming. Hij voelde zich belangrijk (“ik ben onmisbaar”), maar hij was ook het grootste obstakel. Teamleden durfden niet zelfstandig knopen door te hakken. Ze waren bang om “het fout te doen”. Daardoor trok de founder alles naar zich toe, raakte uitgeput en vond tegelijk dat “mensen hier geen initiatief nemen”.

Hij heeft beslisruimte expliciet gemaakt. Per rol kwam er een besliskader: tot welke impact mag jij zelf beslissen zonder mij? Bijvoorbeeld: marketing mag tot bedrag X zelfstandig campagnes draaien zolang het binnen de propositie blijft. Sales mag korting tot Y zonder overleg. Support mag tot Z uur besteden aan nazorg, mits geregistreerd. Alleen erbóven komt de founder erbij.

In het begin kwamen er beslissingen voorbij die hij persoonlijk anders had gedaan. Maar de snelheid van het team ging omhoog. Mensen voelden eigenaarschap doordat ze wisten: dit mag ik gewoon bepalen. Les: talent wil ruimte, maar ook kaders. “Doe maar iets” is onveilig. “Dit stuk is van jou, binnen deze grens” geeft zelfvertrouwen en versnelt groei.