Patiënten vroegen standaard naar één therapeut (“zij begrijpt me echt”). De rest voelde zich onzichtbaar. Die ene therapeut begon op te raken en dacht zelfs aan stoppen. De eigenaar wist: als zij wegvalt, dondert de praktijk in elkaar. Dit is pure afhankelijkheidsrisico.

Ze zijn gaan werken met duo-zorg. Elke nieuwe cliënt krijgt bij intake meteen twee behandelaars toegewezen: een hoofdtherapeut en een co-therapeut. De co-therapeut zit bij de eerste sessie en stuurt tussentijdse check-ins (“Hoe gaat de oefening voor je schouder?”). De hoofdtherapeut is niet meer de enige vertrouwenspersoon. Voor de klant voelt dat als extra aandacht (“twee mensen volgen me”). Intern voelt het als risico spreiden.

Cliënten begonnen ook met andere therapeuten afspraken te boeken. De druk van “alles via die ene” nam af, en de rest van het team kreeg ruimte om zichzelf te laten zien. Les: talent vasthouden = zorgen dat niemand zó cruciaal wordt dat ze niet meer kunnen ademen. Maak relaties gedeeld in plaats van persoonlijk bezit.