De eigenaar verkocht zichzelf als “strategisch sparringpartner”. Lekker vaag. Klinkt sjiek, niemand weet wat je koopt. Hij merkte dat gesprekken eindigden met: “Interessant, we denken erover na.” Dat is mooi voor je ego, slecht voor je omzet.

Hij maakte zijn propositie concreet en hard: “Ik help jullie om in 90 dagen één groeispeerpunt te kiezen, daarop te focussen en alles wat níet bijdraagt tijdelijk te parkeren.” Dus niet “samen reflecteren”, maar: samen kiezen – en daarna rust afdwingen in het MT. Hij presenteerde zichzelf minder als ‘spreekuur voor de directeur’ en meer als ‘beslisversneller voor het hele MT’.

Deed pijn, want ze moesten “nee” zeggen tegen branches die niet pasten. Maar de klanten die ze wél aannamen, pasten perfect. Minder miscommunicatie, meer doorloop, meer abonnementen op onderhoud. Les: propositie kiezen = ook durven kiezen wat je níet meer doet. Dat voelt eng, maar geeft cashflowstabiliteit en minder gezeik.