Facturen gingen soms pas weken later de deur uit, omdat niemand voelde dat dit “urgent” was. Prioriteit lag altijd bij nieuwe orders, nooit bij factureren van oude. Cashflow werd krap. De eigenaar riep iedere vrijdag in paniek “waarom is dit nog niet gefactureerd?”, maar niemand had er structureel verantwoordelijkheid voor.

Hij heeft facturatie een vast moment en een vaste eigenaar gegeven. Woensdag 10.00-11.00 is heilig: alles wat vorige week geleverd is, móet in die sessie volledig gefactureerd worden. De verantwoordelijke krijgt geen andere taken in dat uur. Als info (uren, pakbonnen, afleverbevestiging) ontbreekt, wordt dat direct teruggelegd bij degene die het vergeten is – nog dezelfde dag oplossen. Geen uitstel. Geen “ik doe het vanavond thuis wel.”

Binnen vier weken stabiliseerde de cashflow. Niet door nieuwe klanten. Niet door groei. Door discipline in geld ophalen voor werk dat al gedaan was. Interne irritatie zakte ook, want er waren minder “factuurruzies” achteraf. Les: structuur in geldstromen is niet iets voor “later als we groter zijn”. Het ís de voorwaarde om groter te worden. Cashflow is conditie, niet bijzaak.